اغلب تصور می‌شود این دو یکی هستند، اما پاسخ منفی است.

اگرچه هر دو با «داستان» سروکار دارند، اما هدف، روش و اثر نهایی‌شان کاملاً متفاوت است:

🔵۱. جایگاه فرد (مراجع)

✅️در روایت‌درمانی:

خودِ فرد نویسنده است. ما روی «داستانی که درباره‌ خودمان ساخته‌ایم» کار می‌کنیم.

در این رویکرد، درمانگر فقط تسهیل‌گر است؛ کمک می‌کند روایت‌های پنهان کشف شوند، گره‌ها دیده شوند و مسیر برای یک روایت تازه و توانمندساز باز شود.

✅️در قصه‌درمانی:

فرد نویسنده نیست؛ شنونده است.

داستانی بیرونی انتخاب می‌شود تا پیام اخلاقی، الگو یا راه‌حل به شکلی غیرمستقیم منتقل شود.

در اینجا درمانگر نقش راهنما دارد.

🔵۲. منبع تغییر

✅️در روایت‌درمانی:

تغییر از «درون» فرد آغاز می‌شود؛

از بازنگری روایت‌ها، عوض‌کردن زاویه‌دید، دیدن توانایی‌ها و ساختن معنای جدید.

و:

 «زندگی مراجع زیر قلم خودش نو می‌شود».

✅️در قصه‌درمانی:

تغییر از «بیرون» وارد می‌شود؛

قصه، الگویی ارائه می‌دهد تا فرد شبیه آن رفتار کند یا از آن چیزی بیاموزد.

🔵۳. ماهیت داستان

✅️روایت‌درمانی به داستان زندگی واقعی می‌پردازد؛

به روایت‌هایی که در ذهن فرد ساخته شده‌اند و رفتار، انتخاب‌ها و احساسات او را شکل می‌دهند.

✅️اما قصه‌درمانی با داستان‌های نمادین، اسطوره‌ای یا اخلاقی کار می‌کند که حامل پیام یا الگو هستند.

🔵در نتیجه:

✅️در روایت‌درمانی:

هویت فرد بازنویسی می‌شود.

فاصله‌ی سالم بین «من» و «مسئله» ایجاد می‌شود.

فرد به روایت تازه‌ای از خودش می‌رسد: روایتی توانمند، آزاد و انتخاب‌گر.

✅️اما در قصه‌درمانی:

درک و یادگیری تقویت می‌شود.

فرد مدل ذهنی یا اخلاقی جدیدی دریافت می‌کند و به کمک آن رفتارهای تازه‌ای را تمرین می‌کند.

♾️ادامه دارد…

@Ravicenter

@Ravi_Direct

جهت رزرو نوبت مشاوره

#سوالات_شما #روایت_درمانی #روایت_درمانی_اسطوره‌ای 

#مهدی_تهرانی #راوی